มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺ.

การจับมือสลามเมื่อพบกัน และกล่าวสลาม คือส่วนหนึ่งของมารยาทอิสลาม และศีลธรรมอันดี. มันถือเป็นการแสดงความรัก ระหว่างคนสองคนที่ได้จับมือสลามกัน, มันเป็นการกำจัดความเกลียดชัง, ความโกรธเคือง และความเคียดแค้น ในหมู่มุสลิม. มีฮาดิษที่ได้กล่าวถึงความดีของมัน, ซึ่งท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) ได้กล่าวว่า : “ไม่มีมุสลิมสองคนที่ได้พบกันและจับมือกัน, เว้นแต่พวกเขาจะได้รับการอภัยโทษ ก่อนที่พวกเขาจะแยกจากกัน.” บันทึกโดย อบู ดาวูด (5212); ให้สถานะซอฮิฮฺ โดย อัล-อัลบานี ใน ซอฮิฮฺ อบี ดาวูด.

การจับมือกัน ถือเป็นธรรมเนียมที่รู้กันดีในหมู่ซอฮาบะฮฺ (ขออัลลอฮฺทรงพอใจพวกท่าน).

มันถูกรายงานว่า กอตาดะฮฺ กล่าวว่า : ฉันได้พูดกับ อนัส อิบนฺ มาลิก ว่า : บรรดาสหายของท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) จับมือกันหรือไม่? ท่านกล่าวว่า: ใช่. บันทึกโดย อัล-บูคอรี (6263).

อิบนฺ บัตตอล กล่าวว่า : การจับมือกันเป็นสิ่งที่ดีงาม ตามนักวิชาการส่วนมาก. อัล-นาวาวี กล่าวว่า : การจับมือกันเมื่อพบกัน ถือเป็นซุนนะฮฺ ซึ่งมีมติเป็นเอกฉันท์ –ตามที่ระบุไว้ใน ฟัตฮฺ อัล-บารี (11/55).

ประการที่สอง:

การจับมือกัน เกิดขึ้นเมื่อคนๆหนึ่ง วางมือของเขา ในมือของเพื่อนของเขา; นี่คือสิ่งที่บอกเป็นนัยๆของคำภาษาอาหรับที่ว่า มูซอฟาฮะฮฺ (การจับมือกัน), ตามที่ระบุไว้ใน มุ’ญัม มากอยีส อัล-ลูเฆาะฮฺ (3/229) และที่อื่นๆ. บนฐานนี้ ความหมายที่ชัดเจนของฮาดิษที่ยกไปเกี่ยวกับการจับมือกันนั้น จะต้องถูกเข้าใจตามนั้น.

ดังนั้นนักวิชาการส่วนใหญ่ เห็นว่าการจับมือด้วยมือเดียวคือซุนนะฮฺ, และนี่คือธรรมเนียมตามปกติ ในหมู่มุสลิม และซอฮาบะฮฺ (ขออัลลอฮฺทรงพอใจพวกท่าน).

เชค อัล-อัลบานี กล่าวไว้ ใน อัล-ซิลซีละฮฺ อัล-ซอฮีฮะฮฺ (1/22), พูดถึงสิ่งที่ต้องเรียนรู้ จากบางฮาดิษ:

จับมือข้างเดียว เมื่อจับมือกัน. สิ่งนี้ถูกกล่าวถึงในหลายๆฮาดิษ, และมันคือสิ่งที่บอกเป็นนัยๆทางภาษา.

ฉันกล่าวว่า : ในบางฮาดิษ อ้างถึงความหมายนี้ ที่จะต้องถูกเข้าใจ, เช่น มัรฟุอฺ’ ฮาดิษ ของฮูซัยฟะฮฺ: “เมื่อผู้ศรัทธาพบกับเพื่อนผู้ศรัทธาด้วยกัน และเขาทักทายเพื่อน ด้วยกับสลาม และจับมือกับเขา, บาปของพวกเขาจะร่วงหล่น ราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้น.” อัล-มุนซีรี กล่าวว่า (3/270): มันถูกรายงานโดย อัล-ตอบรอนี ใน อัล-เอาซาต และฉันไม่รู้จักใครเลยที่มัจรุฮฺ (ไม่ถูกยอมรับ) ในบรรดาสายรายงาน. ฉันกล่าวว่า : และมันมีการยืนยันหลักฐาน ซึ่งยกระดับมันให้เป็นซอฮิฮฺ.

ฮาดิษเหล่านี้ทั้งหมด แสดงถึงการเป็นซุนนะฮฺในเรื่องของการจับมือ ซึ่งใช้เพียงมือเดียว. จบการอ้าง.

สำหรับมุมมองของฟุกอฮะผู้สังกัดมัซฮับฮานาฟีบางท่าน และมาลีกีบางท่าน’, มองว่ามันมุสตาฮับ ในการจับมือโดยใช้สองมือ, โดยวางฝ่ามือซ้าย บนหลังมือของพี่น้องอีกคนหนึ่ง, สิ่งนี้ไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นซุนนะฮฺที่มาจากท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) หรือจากบรรดาสหายของท่าน. ค่อนข้างมากที่สุด ที่สามารถจะพูดได้เกี่ยวกับบางฮาดิษ ที่อ้างถึงว่า ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) จับมือสหายของท่านด้วยมือทั้งสองของท่าน เป็นสัญญาณที่แสดงถึงการเอาใจใส่เป็นพิเศษในการสอน, แนะนำและอื่นๆ, ตามที่ระบุไว้ใน ซอฮิฮฺ อัล-บูคอรี (6265) และซอฮิฮฺ มุสลิม (402) ว่า อิบนฺ มัสอูด (ขออัลลอฮฺทรงพอใจท่าน) กล่าวว่า : ท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) สอนฉันตาชะฮูด, โดยท่านจับมือของฉัน ไว้ระหว่างมือทั้งสองของท่าน.

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำกันเป็นปกติวิสัย, ด้วยหลักฐาน ของรายงานก่อนหน้านี้ ซึ่งบอกว่าหลักการพื้นฐาน คือการจับมือด้วยมือเดียว, ซึ่งระบุไว้อย่างชัดเจนในบางรายงาน. ฮาดิษนี้ก็บ่งชี้แบบนั้นเช่นเดียวกัน, เพราะถ้าธรรมเนียมในหมู่ซอฮาบะฮฺ เคยจับมือกันโดยใช้ทั้งสองมือ, อิบนฺ มัสอู๊ด ก็คงจะไม่กล่าวเช่นนั้น. ความจริงที่เขากล่าวถึง มันบ่งบอกว่า มันไม่ใช่สิ่งปกติที่ทำโดยท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) กับสหายของท่าน.

แต่กระนั้นก็ตาม, การจับมือโดยใช้ทั้งสองมือ ไม่ควรถือว่ามันเป็นบิดอะฮฺ (อุตริกรรมหรือสิ่งใหม่ในศาสนา), ค่อนข้างจะถือว่ามันเป็นสิ่งที่อนุญาต, แต่ตามซุนนะฮฺ, สิ่งที่ถือว่าเป็นการดีกว่า, คือการจับมือกันโดยใช้มือเดียว.

มันถูกรายงานจาก ฮัมมาด อิบนฺ ซัยดฺ ว่าท่านจับมือกับ ‘อับดุลลอฮฺ อิบนฺ อัล-มูบาร็อก โดยใช้สองมือ, ตามที่ระบุไว้ใน ซอฮิฮฺ อัล-บูคอรี มูอัลลากอ (หน้า. 1206).

มันถูกกล่าวไว้ใน ฟาตาวา อัล-ลัจนะฮฺ อัด-ดาอีมะฮฺ (24/125):

สำหรับการจับมือโดยใช้มือทั้งสองข้าง, เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น , แต่มันไม่ควรทำ ; มันถือเป็นการดีกว่าที่จะใช้เพียงมือเดียว.

จบการอ้าง.

ดูใน อัล-เมาซูอะฮฺ อัล-ฟิกฮิยยะฮฺ : ดูที่ มูซอฟาฮะฮฺ (การจับมือ); ตุฮฺฟัต อัล-อะฮฺวาซี (7/431-433)

และอัลลอฮฺรู้ดีที่สุด.