ประการแรก:

มันได้รับการพิสูจน์ว่าท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) เคยชี้นิ้วด้วยนิ้วชี้ของท่าน และขยับมันตอนนั่งตะชะฮุดในละหมาด.

นักวิชาการเห็นต่างกันเกี่ยวกับสิ่งนี้ และมีหลายทัศนะ.

1 – มัซฮับฮานาฟี กล่าวว่า นิ้วควรถูกยกขึ้นเมื่อกล่าวว่า “ลา (ไม่)” ในประโยค “อัชฮาดู อันลา อีลาฮา อิลลัลลอฮฺ (ฉันขอปฏิญาณตนว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ)” และมันควรถูกเอาลงเมื่อกล่าวว่า, “อิลลัลลอฮฺ (นอกจากอัลลอฮฺ).”

2 – มัซฮับชาฟีอี กล่าวว่า มันควรถูกยกขึ้นเมื่อกล่าวว่า  “อิลลัลลอฮฺ.”

3 – มัซฮับมาลีกี กล่าวว่า มันควรจะถูกขยับไปขวาและซ้าย จนกระทั่งละหมาดเสร็จ.

4 – มัซฮับฮันบาลี กล่าวว่า ควรชี้นิ้ว เมื่อได้กล่าวพระนามของอัลลอฮฺ, โดยไม่มีการขยับมัน.

เชค อัล-อัลบานี (ขออัลลอฮฺทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า : ไม่มีหลักฐานใดๆเลย ของสิ่งเหล่านี้ ในซุนนะฮฺ. ทัศนะที่ใกล้กับความถูกต้องมากที่สุดคือทัศนะของฮันบาลี, ถ้าเขาไม่ได้จำกัดการยกนิ้ว เมื่อกล่าวพระนามของอัลลอฮฺ.

ตามาม อัล-มินนะฮฺ, หน้า. 223.

ประการที่สอง:

หลักฐานที่เกี่ยวข้องกับประเด็นนี้:

(a) มันถูกรายงานว่า อับดุลลอฮฺ อิบนฺ อัล-ซูบัยรฺ กล่าวว่า : เมื่อท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) นั่งในละหมาด, ท่านจะวางเท้าซ้ายของท่าน ในระหว่างต้นขาและน่องของท่าน, และเหน็บไว้ใต้เท้าขวาของท่าน, และวางมือซ้ายของท่านบนเข่าซ้ายของท่าน, และวางมือขวาของท่านบนต้นขาขวาของท่าน, และชี้ด้วยนิ้วของท่าน.

บันทึกโดยมุสลิม , 579.

ใน อัล-นาซาอี (1270) และอบูดาวูด (989) กล่าวว่า : “ท่านเคยชี้นิ้วด้วยนิ้วของท่าน เมื่อทำการดูอา แต่ท่านไม่ได้ขยับมัน.”

ประโยคที่เพิ่มมาว่า – “แต่ท่านไม่ได้ขยับมัน” – ถูกให้สถานะดออีฟโดย อิบนฺ อัลก็อยยิม ในซาด อัล-มาอาด, 1/238. และยังถูกให้สถานะดออีฟโดย อัล-อัลบานี ใน ตามาม อัล-มินนะฮฺ, หน้า. 218.

(b) มันถูกรายงานว่า วาอิล อิบนฺ อาญัร กล่าวว่า : ฉันกล่าวว่า : แน่นอนว่าฉันจะดู ว่าท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) ละหมาดอย่างไร . ดังนั้นฉันได้ดูท่าน และท่านยืนขึ้น และกล่าวตักบีร (“อัลลอฮูอักบัร”), และยกมือของท่าน จนกระทั่งมันอยู่ในระดับหูของท่าน. จากนั้นท่านก็วางมือขวาของท่าน ไว้บนมือซ้ายของท่าน, ข้อมือและแขนท่อนล่าง. เมื่อท่านต้องการรูกัวะ, ท่านก็ยกมือขึ้นเช่นกัน, และวางมือของท่านบนเข่าของท่าน, และเมื่อท่านเงยขึ้น ท่านก็ยกมือของท่านเช่นกัน. จากนั้นท่านก็ซูญูด และวางมือของท่านอยู่ในระดับหูของท่าน, จากนั้นท่านก็นั่งด้วยเท้าซ้าย โดยซุกไว้ข้างใต้ และวางมือซ้ายของท่าน บนต้นขาซ้ายของท่าน และเข่า, และท่านได้วางขอบของศอกขวาของท่าน บนต้นขาขวาของท่าน. จากนั้นท่านก็จรดสองนิ้วของท่าน และทำเป็นวงกลม, จากนั้นท่านก็ยกนิ้วชี้ของท่าน และขยับมัน, ทำการดุอาด้วยมัน.

บันทึกโดย อัล-นาซาอี, 889; ให้สถานะซอฮิฮฺ โดย อิบนฺ คูซัยมะฮฺ, 1/354; อิบนฺ มาญะฮฺ, 5/170; ให้สถานะซอฮิฮฺ โดย อัล-อัลบานี ใน อิรวา’ อัล-ฆอลีล, 367.

เชค อิบนฺ อูซัยมีน อ้างฮาดิษนี้ – “ขยับมัน, ทำดุอาด้วยมัน” – เป็นหลักฐานว่า การขยับนิ้วชี้ ในขณะตะชะฮุด ควรทำด้วยทุกๆประโยคดุอา. ท่านกล่าวไว้ใน อัล-ชัรฮฺ อัลมุมตี’:

ซุนนะฮฺบ่งชี้ว่า เขาควรชี้ด้วยมัน เมื่อทำดุอา, เพราะถ้อยคำของฮาดิษคือ “ขยับมัน, ทำดุอาด้วยมัน”. ดังนั้นในทุกๆเวลาที่คุณดุอา, ขยับนิ้วของคุณ เพื่อแสดงถึงความสูงส่ง ของผู้ที่ท่านทำการขอดุอา. ดังนั้น เรากล่าวว่า:

“อัสลามู อาลัยกา อัยยูฮัน นาบียู (สันติจงมีแด่ท่าน, โอ้ท่านศาสนทูต)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ เพราะการสลามนี้ คือชนิดของดุอา. “อัสลามู อาลัยนา (สันติจงมีแด่เรา)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ. “อัลลอฮุมมาซอลลี อาลา มูฮัมมัด (โอ้อัลลอฮฺ, โปรดให้ความจำเริญแด่มูฮัมมัด)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ. “อัลลอฮุมมา บาริก อาลา มูฮัมมัด) โอ้อัลลอฮฺ, โปรดให้ความจำเริญแด่มูฮัมมัด)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ. อุดฮู บิลลาฮี มิน อาซาบี ญาฮันนัม (ฉันขอความคุ้มครองต่ออัลลอฮฺ จากการทรมานในไฟนรก)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ. “วามิน อาซาบี อัล-ก็อบร (และจากการทรมานในหลุมฝังศพ)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ. “วา มิน ฟิตนะฮฺ อิล-มะฮฺยา วัล-มามาต (และจากการทดสอบของการมีชีวิตและความตาย)” – คุณควรชี้นิ้วของคุณ.  “วา มิน ฟิตนะฮฺ อิล-มาซีฮฺ อิล-ดัจญาล (และจากฟิตนะฮฺของดัจญาล)  – คุณควรชี้นิ้วของคุณ. ทุกเวลาที่คุณทำการดุอา คณควรชี้นิ้วของคุณ, เพื่อชี้ถึงความยิ่งใหญ่ ของผู้ที่คุณทำการขอดุอา. สิ่งนี้ใกล้กับซุนนะฮฺ. จบการอ้าง.

ประการที่สาม:

มันถือเป็นซุนนะฮฺ เมื่อคุณชี้ และมองไปยังนิ้วของคุณ.

อัล-นาวาวี กล่าวว่า:

ซุนนะฮฺคือ ไม่ปล่อยให้สายตาของคุณไปไกลกว่านิ้วชี้. มีฮาดิษซอแฮะฮฺเกี่ยวกับสิ่งนี้ ในซุนัน อบี ดาวูด. คุณควรชี้ไปในทิศทางของกิบละฮฺ และมีความตั้งใจเมื่อชี้ เพื่อยืนยันความเป็นเอกภาพของอัลลอฮฺ และจงรักภักดีต่อพระองค์เท่านั้น.

ชัรฮฺ มุสลิม, 5/81.

ฮาดิษที่ อัล-นาวาวี (ขออัลลอฮฺทรงเมตตาท่าน) อ้างถึง คือฮาดิษ ของอับดุลลอฮฺ อิบนฺ อัล-ซูบัยรฺ ที่ยกไปข้างต้น. ในรายงานที่บันทึกโดย อบู ดาวูด คือ (989): “และเขาไม่ควรปล่อยให้สายตาของคุณไปไกลกว่านิ้วชี้.” ให้สถานะซอแฮะฮฺโดย อัล-อัลบานี ใน ซอแฮะฮฺ อบี ดาวูด.

ประการที่สี่:

มันคือซุนนะฮฺ ในการชี้ไปยังกิบละฮฺ.

มันถูกรายงานจาก อับดุลลอฮฺ อิบนฺ อูมัร ว่าเขาเห็นชายคนหนึ่ง ขยับก้อนกรวดด้วยมือของเขา ในขณะที่เขากำลังละหมาด. เมื่อเขาละหมาดเสร็จ, อับดุลลอฮฺ ก็กล่าวกับเขาว่า : “อย่าขยับก้อนกรวดในขณะที่ท่านละหมาด, สิ่งนั้นมาจากชัยตอน. ค่อนข้างควรทำในสิ่งที่ศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจงมีแด่ท่าน) ได้เคยทำ. ท่านวางมือขวา บนต้นขาของท่าน และชี้ด้วยนิ้ว ที่อยู่ถัดไปจากนิ้วโป้ง ไปยังกิบละฮฺ, และท่านจ้องมองไปที่มัน.” จากนั้นท่านก็กล่าวว่า : “สิ่งนี้คือสิ่งที่ฉันเห็นท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจงมีแด่ท่าน) ได้ทำ.” บันทึกโดย อัล-นาซาอี, 1160; อิบนฺ คูซัยมะฮฺ, 1/355; อิบนฺ ฮิบบาน, 5/273. ให้สถานะซอแฮะฮฺโดย อัล-อัลบานี ในซอฮิฮฺ อัล-นาซาอี.

ประการที่ห้า:

ดัดนิ้วเล็กน้อยเมื่อชี้ ถูกกล่าวถึงในฮาดิษของ นูมัยรฺ อัลคูซาอี, บันทึกโดย อบู ดาวูด, 991, และ-อัลนาซาอี, 1275.

แต่ฮาดิษนี้ดออีฟ (อ่อน).

ดูใน ตามาม อัล-มินนะฮฺ โดย อัล-อัลบานี หน้า. 222.

และอัลลอฮฺรู้ดีที่สุด.