คำว่า อิฮฺตีรอฟ (การประกอบอาชีพ) ถูกกำหนดใน อัล-เมาซู’อะฮฺ อัล-ฟิกฮิยยะฮฺ (2/69) ไว้ดังนี้:

อิฮฺตีรอฟ ในภาษาอาหรับ หมายถึง การหาเลี้ยงชีพ, หรือการแสวงหาอาชีพ เพื่อให้ได้มาซึ่งรายได้. อาชีพ คือ ทุกๆสิ่งที่คนๆหนึ่งทำงาน และเป็นที่รู้จัก. ดังนั้นพวกเขาจึงพูดว่า “อาชีพของคนนั้นคนนี้เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้,” หมายถึงนิสัยของเขาและการปฏิบัติของเขา, ซึ่งเป็นคำที่มีความหมายเหมือนกับคำว่า งานฝีมือ และการทำงาน.

บรรดาฟุกอฮะของชารีอะฮฺ เห็นพ้องต้องกันกับนักภาษาศาสตร์ ในปัญหานี้, และคำว่า อิฮฺตีรอฟ (การประกอบอาชีพ) ใช้อ้างถึงการทำงาน และการหาเลี้ยงชีพ.

อัล-เมาซูอะฮฺ อัล-ฟิกฮิยยะฮฺ (2/69).

มันไม่เป็นที่อนุญาตสำหรับทุกคน ในเรื่องเกี่ยวกับการออกฮูก่มการเล่นฟุตบอล – นับประสาอะไรกับการใช้มันเป็นอาชีพ – ด้วยความไม่รู้ถึงลักษณะของเกมฟุตบอลนี้ในเวลานี้ และบรรยากาศที่รายล้อมมัน. ในเกมฟุตบอลนี้ ‘เอาเราะฮฺนั้นไม่ถูกปกปิด, ละหมาดถูกละทิ้ง, ฟิตนะฮฺและความปรารถนา ถูกปลุกปั่น, และเป็นไปได้ ถึงความอันตราย และความเสียหาย, เช่นเดียวกับการละทิ้งอีบาดัตที่เกี่ยวข้อง.

เชค มูฮัมมัด อิบนฺ อิบรอฮีม (ขออัลลอฮฺทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า:

การเล่นฟุตบอลในปัจจุบัน มันมาพร้อมกับสิ่งเลวทราม ซึ่งหมายความว่า การเล่นมันนั้น ไม่ควรได้รับอนุญาต. สิ่งเหล่านี้อาจสรุปได้ดังนี้:

1 – มันได้รับการพิสูจน์สำหรับเราแล้วว่า ยังคงมีการเล่นกันต่อไป แม้ในช่วงเวลาของการละหมาด, ซึ่งส่งผลให้ผู้เล่นและผู้ชมขาดละหมาด หรือขาดละหมาดญามาอะฮฺ, หรือส่งผลให้ล่าช้าจากการละหมาด จนกระทั่งเวลาละหมาดหมดไป. ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การกระทำใดที่รบกวนประสิทธิภาพของการละหมาดให้ตรงเวลา หรือนำไปสู่การขาดละหมาดญามาอะฮฺ ด้วยกับเหตุผลที่ไม่ถูกต้องนั้น ถือว่าฮารอม.

2 – ธรรมชาติของเกมนี้นั้น นำไปสู่การเล่นพรรคเล่นพวก, สร้างฟิตนะฮฺและความเกลียดชัง. ผลลัพธ์เหล่านี้ ตรงข้ามกับสิ่งที่อิสลามได้ส่งเสริมให้มีความอดทน, ความเป็นมิตรภาพและความเป็นพี่น้อง, และการชำระล้างจิตใจ จากความเกลียดชัง, จากความไม่พอใจ และความแค้น.

3 – เกมนี้เกี่ยวข้องกับความอันตรายของร่างกาย สำหรับผู้เล่น ซึ่งเป็นผลจากการปะทะกัน และได้รับบาดเจ็บ. โดยปกติแล้ว ผู้เล่นจะไม่เล่นจนจบเกม โดยที่พวกเขาจะไม่ล้มลงบนสนาม หมดสติ หรือแขนขาหัก. ไม่มีอะไรบ่งบอกถึงสิ่งนั้น มากไปกว่าความจริงว่า ที่นั่นต้องมีหน่วยพยาบาลรอตลอดทั้งเกม.

4 – วัตถุประสงค์ของการอนุญาตให้เล่นกีฬานั้น เพื่อทำให้ผู้คน ได้ใช้งานร่างกาย และฝึกฝนพวกเขา สำหรับการต่อสู้ และเพื่อป้องกันโรค. แต่การเล่นฟุตบอลในปัจจุบัน ไม่ได้มีเป้าหมายดังกล่าว. รวมถึงมีสิ่งที่กล่าวมาข้างต้น, ตอนนี้มันยังเป็นการรับเงินของผู้คน สำหรับจุดประสงค์ที่ผิดอีกด้วย, นับประสาอะไรกับอันตราย จากการได้รับบาดเจ็บทางร่างกาย และการสร้างความเกลียดชัง ในหัวใจของผู้เล่นและผู้ชม, และการสร้างฟิตนะฮฺ.มันไปไกลถึงขนาดที่ว่า ผู้ชมบางคนโจมตีผู้เล่นบางคน, ซึ่งมันสามารถไปไกลถึงการฆ่ากันได้, ดังที่เกิดขึ้นในการแข่งขันเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา. นี่ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้ว ในการไม่อนุญาตมัน. วาบิลลาฮีเตาฟีก. จบการอ้าง.

ฟาตาวา อิบนฺ อิบรอฮีม (8/116, 117).

สำหรับการเล่นฟุตบอลเพียงเพื่อสร้างความแข็งแรงทางร่างกาย และเพิ่มพลัง, หรือเพื่อรักษาโรคบางอย่าง โดยไม่ตกอยู่ในสิ่งฮารอมเหล่านี้, สิ่งนี้ถือว่าอนุญาต.

เชค มูฮัมมัด อิบนฺ อิบรอฮีม (ขออัลลอฮฺทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า:

หลักพื้นฐานเกี่ยวกับเกมและกีฬานั้น ได้รับอนุญาตถ้าพวกเขาทำด้วยจุดประสงค์ที่บริสุทธิ์, ตามที่ถูกอ้างถึงโดย อิบนฺ อัล-ก็อยยิม ในหนังสือของท่าน อัล-ฟารูซียะฮฺ และตามที่ได้กล่าวโดย ชัยคฺ ตากียฺ อัล-ดีน อิบนฺ ตัยมียะฮฺ และคนอื่นๆ. หากสิ่งนั้นเป็นการฝึกซ้อมเพื่อญีฮาด การโจมตีและการหลบหลีก, หรือเพื่อสมรรถภาพทางร่างกาย, หรือเพื่อรักษาโรค และเสริมสร้างจิตใจให้แข็งแรง, มันก็จะอยู่ภายใต้ หัวข้อของสิ่งที่ได้รับอนุญาต, ถ้าผู้ที่ทำมันมีเจตนาที่ดี. ในทุกๆเรื่องนั้น มันเป็นสิ่งสำคัญ ที่จะต้องไม่สร้างอันตรายแก่ร่างกายหรือจิตใจ, และสิ่งนั้นต้องไม่นำไปสู่ ความแค้นและความเกลียดชัง ที่มักเกิดขึ้นระหว่างผู้เล่น, และมันต้องไม่เบี่ยงเบนจิตใจของพวกเขา จากสิ่งที่สำคัญกว่า, และมันต้องไม่กีดกันพวกเขา จากการรำลึกถึงอัลลอฮฺ (ซิกรฺ) หรือการละหมาด. จบการอ้าง.

ฟาตาวา อิบนฺ อิบรอฮีม (8/118)

ท่านยังได้กล่าวอีกว่า:

การเล่นฟุตบอลในลักษณะเป็นทีมนี้, ทำให้แบ่งผู้เล่นออกเป็นสองฝ่าย, ไม่ว่าพวกเขาจะได้รับเงินหรือไม่, ก็ไม่ควรทำ, เพราะมันเกี่ยวข้องกับการขัดขวางการรำลึกถึงอัลลอฮฺ (ซิกรฺ) และการละหมาด. นอกจากนี้ยังอาจเกี่ยวข้อง กับการได้รับรายได้ที่ผิดหลักการ และอาจมาพร้อมกับการพนัน; มันคล้ายกับการเล่นหมากรุกในบางกรณี.

แต่ถ้าหนึ่งหรือสองคน เล่นกับลูกบอล และเล่นฟุตบอล ในแบบที่ไม่เป็นทีม, มันก็ไม่ผิดสำหรับสิ่งนั้น เพราะมันไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฮารอม. และอัลลอฮฺรู้ดีที่สุด. จบการอ้าง.

ฟาตาวา อิบนฺ อิบรอฮีม (8/119)

ในคำตอบของคำถามหมายเลข. 22305 เราได้อธิบายถึงเงื่อนไขต่างๆ สำหรับการเล่นฟุตบอลที่เป็นที่อนุญาต. ในสิ่งเหล่านั้น เราได้กล่าวไว้ดังนี้:

เงื่อนไขที่สาม: สิ่งนั้นจะต้องไม่ใช้เวลาของผู้เล่นมากเกินไป,นับประสาอะไรกับการใช้เวลาทั้งหมดของเขา หรืออาจหมายความว่าเขากลายเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้คนสำหรับสิ่งนั้น, หรือมันกลายเป็นงานของเขา, เพราะกลัวว่า ในกรณีของเขา จะตกอยู่ในคำพูดของอัลลอฮฺที่ว่า: “คือบรรดาผู้ที่ยึดเอาศาสนาของพวกเขาเป็นสิ่งให้ความเพลิดเพลิน และเป็นของเล่น, และชีวิตความเป็นอยู่แห่งโลกนี้ก็ได้หลอกลวงพวกเขา. ดังนั้นวันนี้เราจะลืมพวกเขาบ้าง” [อัล-อะอฺรอฟ 7:51]. จบการอ้าง.

 ดังนั้นจึงชัดเจนว่าการประกอบอาชีพนักฟุตบอล ตามที่เห็นกันในทุกวันนี้ ถือว่าฮารอม, เพราะมันมีสิ่งต่างๆที่ถูกห้ามในอิสลาม, แม้ว่าการเล่นฟุตบอลนั้น โดยทั่วไปจะได้รับอนุญาตก็ตาม.

สิ่งนี้ใช้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าเราตระหนักถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการเป็นนักฟุตบอลอาชีพ, เช่นการเดินทางไปยังประเทศกาเฟร เพื่อเล่นแข่งขันกันระหว่างประเทศ. มันชัดเจนสำหรับทุกคน ว่าเป็นกุฟรชนิดไหน, ความชั่วร้ายและบาป มีอยู่ในประเทศเหล่านั้น, และเป็นที่รู้กันดีว่า ผู้เล่นได้สัมผัสการยั่วยวนของผู้หญิง และความปรารถนา เพราะชื่อเสียงของพวกเขา, ความโด่งดัง และความมั่งคั่ง.

ควรที่จะสังเกตว่า การปักหลักในประเทศกาเฟรเป็นสิ่งฮารอม, และมันไม่เป็นที่อนุญาต ยกเว้นในกรณีจำเป็น, ส่วนหัวข้อเกี่ยวกับเงื่อนไขอื่นๆ ได้ถูกอธิบายในคำถามหมายเลข. 38284.

และอัลลอฮฺรู้ดีที่สุด.