มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.

หากคนๆหนึ่งอ่านกุรอ่านในสถานการณ์อื่นนอกละหมาด, การอ่านกุรอ่านจากเล่มมุสฮัฟก็ถือเป็นการดีกว่า, เพราะมันมีความแม่นยำมากกว่า และช่วยทำให้คนๆหนึ่งจำได้ดีกว่า. แต่หากการอ่านกุรอ่านจากความจำ นั้นง่ายกว่า และช่วยทำให้คนๆหนึ่งมีสมาธิมากกว่า และทำให้คนๆหนึ่งมีความคูชั๊วะมากกว่า, ผู้นั้นก็ควรอ่านจากความจำ.

กรณีในละหมาด, อย่างไรก็ตาม, มันเป็นการดีกว่าที่จะอ่านจากความจำ, เพราะหากคนๆหนึ่งอ่านจากเล่มมุสฮัฟ, เขาจะมีการกระทำเหล่านี้ซ้ำๆ อย่างเช่น ถือเล่มมุสฮัฟ, วางมันลง, พลิกหน้า และมองไปที่ตัวอักษร. ด้วยการทำเช่นนั้น เขาจะพลาดในการวางมือขวา บนมือซ้าย บนอกของเขา ในขณะยืนระหว่างละหมาด, หรือกางแขนของเขาในระหว่างรูกั๊วะ และซูญูด, หากเขาวางเล่มมุสฮัฟที่ใต้แขนของเขา. ดังนั้น เราจึงคิดว่า มันเป็นสิ่งที่ดีกว่า สำหรับผู้ละหมาด ในการอ่านจากความจำมากกว่าการอ่านจากเล่มมุสฮัฟ.

เราเห็นบางคน เมื่อเขาละหมาดตามหลังอีหม่าม, มีการถือเล่มมุสฮัฟ และติดตามการอ่านของอีหม่าม. นี่คือสิ่งที่ไม่ควรกระทำ, ด้วยเหตุผลที่อ้างไปข้างต้น, และเพราะพวกเขาไม่มีความจำเป็น ในการทำสิ่งใด เว้นแต่การตามอีหม่าม.

อย่างไรก็ตาม, หากอีหม่ามมีความจำที่ไม่ดี, และเขาได้กล่าวไปยังคนๆหนึ่งในญามาอะฮ์ว่า, “จงละหมาดตามหลังฉัน, และติดตามฉัน (ติดตามการอ่านของฉัน) จากเล่มมุสฮัฟ, และหากฉันอ่านผิด, ก็จงแก้ไขให้ฉัน,” ก็ไม่มีความผิดสำหรับสิ่งนี้.

ที่มา : จาก ฟาตาวาของ ชัยค์ อิบน์ อุซัยมีน, อัลฟาตาวา อัลอิสลามียะฮ์, 8/4)