เสียงของผู้หญิงนั้น ตามหลักการแล้วไม่ถือเป็นเอาเราะฮฺ, สำหรับผู้หญิงที่ร้องเรียนต่อท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน), และสอบถามท่านในเรื่องศาสนา. และพวกเธอยังทำสิ่งนั้นกับบรรดาคอลีฟะฮฺด้วย (ขออัลลอฮฺทรงมอบความจำเริญแด่พวกท่านด้วย) และทำสิ่งนั้นกับบรรดาผู้ปกครองหลังจากนั้นด้วย. และพวกเขาก็เคยทักทายผู้ชายที่ไม่ใช่มะฮฺรอมด้วยกับการให้สลาม รวมถึงการตอบรับสลาม, และไม่มีอีหม่ามคนใดในอิสลามประณามพวกเธอ ที่ได้ทำสิ่งนั้น. แต่ไม่ถือเป็นที่อนุญาต ที่จะพูดคุยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานหรือเสียงที่ไพเราะเพราะพริ้ง, เพราะอัลลอฮฺได้กล่าวไว้ (ซึ่งแปลความหมายได้ว่า):

“โอ้ บรรดาภริยาของนบีเอ๋ย! พวกเธอไม่เหมือนกับสตรีใด ๆ ในเหล่าสตรีอื่นหากพวกเธอยำเกรง (อัลลอฮฺ), ก็ไม่ควรพูดจาเพราะพริ้งนัก เพราะจะทำให้ผู้ที่ในหัวใจของเขามีโรคเกิดความโลภ แต่จงพูดด้วยถ้อยคำที่พอเหมาะพอควร”

[อัล-อะฮฺซาบ 33:32]

เพราะอาจทำให้ผู้ชายถูกล่อลวงด้วยสิ่งนั้น, ตามที่ถูกระบุไว้ในอายะฮฺนี้. วาบิลลาฮีเตาฟีก.

จากฟาตาวา อัล-ลัจนะฮฺ อัล-ดาอีมะฮฺ ลิล-บูฮูซ อัล-อิลมียะฮฺ วัล-อิฟตาอฺ, 6/83.

โปรดดูในคำถามที่. 1121, ซึ่งพูดถึงขอบเขตและหลักเกณฑ์ ในการพูดคุยกับผู้หญิงที่ไม่ใช่มะฮฺรอม. นี่คือหนึ่งในหัวข้อที่สำคัญ