มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.หนึ่งในเงื่อนไขที่จะต้องมี ก่อนที่จะเริ่มละหมาดคือ ทำให้แน่ใจว่าร่างกาย และเสื้อผ้า และสถานที่ที่มุสลิมจะทำการละหมาด ทั้งหมดนั้นสะอาด และปราศจากสิ่งสกปรก. มันถูกรายงานจากท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ว่าท่านได้เคยละหมาดโดยสวมรองเท้า. อนัส อิบน์ มาลิก (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน) ถูกถามว่า, “ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) เคยละหมาดโดยสวมรองเท้าหรือไม่?” ท่านกล่าวว่า , “ใช่.” (อัล-บูคอรี, 386; มุสลิม, 555). สิ่งนี้ถูกเข้าใจตามความหมาย, ตราบใดที่มันไม่มีสิ่งสกปรกบนรองเท้า; ถ้ามีสิ่งสกปรกบนมัน ก็จะถือว่าไม่อนุญาตให้ละหมาดโดยสวมใส่มัน. ถ้าคนๆหนึ่งลืม และละหมาดโดยใส่รองเท้า ซึ่งมีสิ่งสกปรกบนมัน, ก็ให้เขาถอดรองเท้าออก เมื่อเขาเห็นว่าสกปรก หรือนึกขึ้นได้. นั่นก็เพราะฮาดิษของ อบู ซะอีด อัล-คุดรี ซึ่งกล่าวว่า : “ในขณะที่ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) กำลังนำบรรดาสหายของท่านละหมาด, ท่านก็ได้ถอดรองเท้าออก และวางมันไว้ทางซ้ายของท่าน. เมื่อผู้คนเห็นดังนั้น, พวกเขาก็ได้ถอดรองเท้าออกเช่นกัน. เมื่อท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ละหมาดเสร็จสิ้น, ท่านก็ได้ถามว่า, ‘อะไรทำให้พวกท่านถอดรองเท้าออกหรือ?’ พวกเขากล่าวว่า , ‘พวกเราเห็นท่านถอดรองเท้าของท่านออก, ดังนั้นพวกเราจึงถอดมันออกเช่นกัน.’ ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า , ‘ญิบรีล (ความสันติจงมีแด่ท่าน) ได้มาหาฉัน และบอกว่า มีสิ่งสกปรกอยู่บนมัน.’ เมื่อหนึ่งคนในหมู่พวกท่านมาที่มัสยิด, ก็ให้เขาดู และถ้าเขาเห็นสิ่งสกปรกบนรองเท้า, ก็ให้เขาเช็ดมัน และจากนั้นก็ละหมาดโดยสวมมัน.” (อบู ดาวูด, 650; ให้สถานะซอฮิฮ์ โดย อัล-อัลบานี ในซอฮิฮ์ อบี ดาวูด, 605).

หนุ่งในเหตุผลที่ว่า ทำไมท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ละหมาดโดยสวมรองเท้านั้น ก็จะพบได้จากฮาดิษ, “จงทำตัวให้แตกต่างจากชาวยิว, ซึ่งพวกเขาจะไม่ละหมาดโดยสวมรองเท้า หรือรองเท้าหนังของพวกเขา (คูฟุฟ).” (อบู ดาวูด, 652; ให้สถานะซอฮิฮ์ โดย อัล-อัลบานี ใน ซอฮิฮ์ อบี ดาวูด, 607).  นั่นจึงถือว่าเป็นที่ส่งเสริม เพื่อสร้างความแตกต่าง จากผู้ที่ไม่ใช่มุสลิม, ตามที่ระบุไปข้างต้น.

สิ่งนี้ถูกปฏิบัติด้วยกับรองเท้าและมัสยิด ณ เวลานั้น. อย่างไรก็ตาม ถ้ามัสยิดนั้นถูกตกแต่งด้วยการปูพรม, ก็ควรจะรักษาความสะอาดของรองเท้า, และไม่ควรเข้าไปโดยใส่รองเท้า เพื่อไม่ให้สถานที่นั้นสกปรก. (ฟาตาวา ซามาฮาต อัล-ชัยค์ ‘อับดุลลอฮ์ อิบน์ ฮูมัยด์, หน้า. 81). ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งตกแต่งของมัสยิดถือเป็นสิ่งที่วากัฟ ซึ่งไม่ควรได้รับความเสียหาย หรือถูกทำลาย, และถ้าเศษดินเปื้อนบนพรม ก็อาจจะเป็นการรบกวนผู้ที่ละหมาด และซูญูดบนนั้น. ดังนั้นจึงไม่ควรที่จะเข้าไปโดยสวมรองเท้า และเดินบนพรมในมัสยิดโดยสวมรองเท้า, ซึ่งเกรงว่าจะเป็นการสร้างความเสียหาย หรือทำให้มันสกปรก.

คนที่มีความกระตือรือร้นที่จะตามซุนนะฮ์ สามารถที่จะใช้มันเมื่อละหมาดที่บ้าน, หรือเมื่อละหมาดในสถานที่ที่ไม่มีสิ่งตกแต่งหรือพรม, เช่นในสวนสาธารณะ, ชายหาด และสถานที่กลางแจ้ง, ฯลฯ. ถ้าการกระทำนี้สร้างความสับสน สำหรับบางคนซึ่งไม่ทราบซุนนะฮ์, เขาก็ควรอธิบายว่ามันคือซุนนะฮ์ ก่อนที่เขาจะปฏิบัติมัน, เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่รู้สึกแปลก. เราขอต่ออัลลอฮ์ ในการทำให้พวกเรา อยู่ในหมู่ผู้ที่ยึดมั่นในซุนนะฮ์ และมุ่งมันในการทำตาม จนกระทั่งพระองค์ทำให้เราอยู่ร่วมกันกับผู้เขียนซุนนะฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ใกล้ชิดกับพระเจ้าแห่งสากลโลก. และอัลลอฮ์คือที่มาของพลังอำนาจ.