แปลจากคำถามหมายเลข 163518

มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.

มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.ประการแรก:

ซิเกรที่อยู่ในการนั่งระหว่างสองซูญูด ถือเป็นหนึ่งในซุนนะฮ์ของการละหมาด และไม่ใช่วาญิบ. สิ่งนี้ได้รับการพูดถึงแล้ว ในคำตอบของคำถามหมายเลข. 130981

บนฐานนั้น, หากคนๆหนึ่งละทิ้งมันโดยเจตนา หรือปราศจากความไม่รู้, นั่นก็ไม่ได้ทำให้การละหมาดของเขาใช้ไม่ได้ และเขาก็ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น. หากเขาหลงลืมมัน แม้ว่าโดยปกติเขามักจะทำมันก็ตาม, มันถือเป็นมุสตะฮับ (ซูนัต,ส่งเสริม) สำหรับเขา ในการซูญูดซะฮ์วี (ซูญูดเมื่อหลงลืม) สองครั้ง ก่อนจะให้สลาม.

ชัยค์ มูฮัมมัด อิบน์ ซอและฮ์ อัล-อุซัยมีน (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า : หากคนๆหนึ่งละทิ้งส่วนที่เป็นมุสตะฮับ ในคำพูดหรือการกระทำ โดยปราศจากความหลงลืม และโดยปกติเขามักจะทำมัน, มันก็ถูกกำหนดสำหรับเขาในการซูญูด (ซูญูดซะฮ์วี,ซูญูดเมื่อหลงลืม) เพื่อชดเชยสิ่งที่เขาได้ละทิ้งไป ซึ่งมีผลต่อความสมบูรณ์ในการละหมาด แต่ไม่ใช่การละทิ้งในสิ่งที่เป็นวาญิบ, เพราะความหมายทั่วไปของคำพูดของท่านศาสนทูต (ขอความสันติและพรจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ในฮาดิษ, “สำหรับทุกข้อผิดพลาด นั้นมีสองซูญูด”– บันทึกโดย อบู ดาวูด; มันเป็นฮาดิษฮาซัน. ในซอฮิฮ์มุสลิม มันถูกกล่าวว่า: “หากหนึ่งในพวกท่านได้หลงลืม, เขาก็จงซูญูดสองครั้ง.” เช่นนี้เป็นความหมายโดยทั่วไป, แต่หากเขาละทิ้งสิ่งที่เป็นซุนนะฮ์ ที่โดยปกติแล้วเขาไม่ได้ทำ, มันก็ไม่ถือเป็นซุนนะฮ์สำหรับเขา ในการที่จะซูญูด, เพราะเขาไม่เคยทำมัน.

จบการอ้างจาก อัชชัรฮ์ อัลมุมติ‘ ‘อะลา ซาด อัลมุสตักนี‘, 3/333, 334

ประการที่สอง:

ตะชะฮุดแรก คือหนึ่งในส่วนที่เป็นวาญิบของการละหมาด แม้ว่ามันจะไม่ใช่เสาหลัก หรือส่วนที่จำเป็น (ส่วนที่เป็นรูก่น), ตามที่ได้อธิบายไปแล้ว ในคำตอบของคำถามหมายเลข. 34570

หากคนหนึ่งละทิ้งส่วนที่เป็นวาญิบโดยเจตนา, การละหมาดของเขาก็จะใช้ไม่ได้, ตามที่คุณจะเห็นในคำตอบของคำถามหมายเลข. 9897. หากคนหนึ่งละทิ้งมันเพราะหลงลืม, ก็ให้เขาซูญูดซะฮ์วีก่อนให้สลาม. หากคนหนึ่งละทิ้งมันเพราะไม่รู้ฮูก่มของมัน, เขาก็ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น, เพราะผู้ที่ไม่รู้ นั้นได้รับข้ออนุโลม.

หลักฐานสำหรับส่วนที่เป็นวาญิบของการละหมาดถูกละทิ้ง ในกรณีของการหลงลืม, และการซูญูดซะฮ์วี เป็นสิ่งที่จำเป็นในกรณีนี้, คือรายงานที่บันทึกโดย อัลบุคอรี (795) และมุสลิม (570) จาก อับดุลลอฮ์ อิบน์ บุฮัยนะฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน), ตามที่ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและพรจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ได้นำพวกเขาในการละหมาดซุฮ์รี, แล้วท่านก็ยืนขึ้น หลังจากสองร็อกอะฮ์แรก โดยไม่ได้นั่ง (ตะชะฮุดแรก), และผู้คนก็ลุกขึ้นพร้อมกับท่าน. เมื่อท่านละหมาดเสร็จ และผู้คนกำลังรอท่านในการให้สลาม, ท่านก็ได้กล่าวตักบีร ในขณะที่นั่ง (ตะชะฮุดสุดท้าย) และทำการซูญูดสองครั้ง ก่อนให้สลาม, จากนั้นท่านก็ให้สลาม.

อิบน์ กุดามะฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า , เกี่ยวกับผู้ที่ละทิ้งสิ่งที่เป็นวาญิบโดยเจตนา: การละหมาดของเขานั้นใช้ไม่ได้. แต่หากเขาละทิ้งมันโดยผิดพลาด, เขาก็ควรซูญูดซะฮ์วี ก่อนที่เขาจะให้สลาม, เพราะรายงานที่ถูกรายงานโดย ‘อับดุลลอฮ์ อิบน์ มาลิก อิบน์ บุฮัยนะฮ์ — และท่านได้อ้างถึงฮาดิษนั้น. ดังนั้นความคิดนี้ได้รับการพิสูจน์, และโดยการเปรียบเทียบ เราใช้หลักการเดียวกันนี้ กับทุกส่วนที่เป็นวาญิบ (ในการละหมาด).

จบการอ้างจาก อัล-กาฟี, 1/273

และอัลลอฮ์รู้ดีที่สุด.