คำถาม
คำตอบ
ตามอีกรายงานหนึ่ง : “ฉันเห็นท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ได้นำผู้คนในละหมาด, ด้วยกับ อูมามะฮ์ บินต์ อบิล-อาส บนไหล่ของท่าน. เมื่อท่านรูกั๊วะ ท่านก็จะวางเธอลง และเมื่อท่านยืนขึ้นจากซูญูด ท่านก็จะยกเธอขึ้นอีกครั้ง.”
ชัยค์ อับดุลการีม อัล-คูดัยร์
อัน-นาซาอี (1141) บันทึกจาก อับดุลลอฮ์ อิบน์ ชัดดาด ว่าพ่อของท่านกล่าวว่า : “ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ออกมาหาพวกเรา เพื่อละหมาดตอนกลางคืน (มัฆริบ หรือ อีชาอ์), โดยอุ้ม ฮาซัน หรือ ฮูซัยน์. ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ได้มาข้างหน้า, วางหลานของท่านลง และกล่าวตักบีร (“อัลลอฮูอักบัร”) เพื่อเริ่มละหมาด. จากนั้นท่านก็ซูญูดในขณะละหมาด และซูญูดสุดท้ายของท่านยาวนานมาก. พ่อของฉันกล่าวว่า : ฉันยกศีรษะขึ้น และเห็นเด็กบนหลังของท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน), ดังนั้นฉันจึงกลับไปซูญูด. เมื่อท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) เสร็จสิ้นจากการละหมาด, ผู้คนก็กล่าวกับท่าน : โอ้ ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์, ในระหว่างการละหมาดของท่าน ท่านได้ซูญูดและมันใช้เวลานาน, จนพวกเราคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น, หรือว่าท่านกำลังได้รับวะฮ์ยู.’ ท่านกล่าวว่า, ไม่มีอะไรเกิดขึ้น, แต่ลูกชายของฉัน (หลาน-ผู้แปลเป็นไทย) ได้ขึ้นบนหลังฉัน และฉันไม่ต้องการที่จะเร่งเขา จนกว่าเขาจะพอ.’” (ซอแฮะฮ์ อัน-นาซาอี, 1093).