มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.

สารคัดหลั่งจากช่องคลอดนั้นตอฮิร (สะอาด), แต่มีทัศนะที่แตกต่างกันของนักวิชาการ ว่าพวกมันทำให้เสียน้ำละหมาดหรือไม่. นักวิชาการบางท่านคิดว่า พวกมันไม่ได้ทำให้เสียน้ำละหมาด, เว้นแต่มันจะมีความต่อเนื่อง, ในกรณีนี้พวกมันจะอยู่ภายใต้ ฮูก่มของสิ่งที่ควบคุมไม่อยู่ (ในเวอร์ชั่นภาษาอินโดนีเซียถูกแปลว่า ภาวะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่). ในกรณีนั้น, ผู้หญิงคนนั้นควรอาบน้ำละหมาด หลังจากเวลาของแต่ละละหมาดได้เริ่มขึ้น, จากนั้นเธออาจจะทำการละหมาดใดๆก็ตามที่เธอต้องการ ทั้งละหมาดที่เป็นวาญิบ และนะวาฟิล (ละหมาดซูนัต) ด้วยกับน้ำละหมาดนั้น, และการหลั่งสารคัดหลั่งเหล่านั้นก็จะไม่สำคัญ.

นักวิชาการบางท่าน มีทัศนะว่า การหลั่งสารคัดหลั่งเหล่านี้แบบต่อเนื่อง ไม่ได้ทำให้เสียน้ำละหมาด, เพราะไม่มีหลักฐานถึงผลกระทบนั้น.

เพื่อความปลอดภัย, คนๆหนึ่งควรอาบน้ำละหมาด, แต่หากว่ามันเป็นเรื่องยากลำบาก, ก็ไม่มีความผิดกับการไม่ทำมัน, เพราะทัศนะที่ว่า สารคัดหลั่งไม่ได้ทำให้เสียน้ำละหมาด นั้นเป็นทัศนะที่แข็งแรง.

บนฐานนั้น, คุณสามารถอาบน้ำละหมาดก่อน หรือหลังอาซานมัฆริบ, และรักษาน้ำละหมาดของคุณ จนกว่าคุณจะละหมาด ‘อีชาอ์’ ในเวลาของมัน.

เราได้อธิบายไว้ ในคำตอบของคำถามหมายเลข. 39494 ว่าหากมันเป็นเรื่องยากลำบาก สำหรับผู้ที่ประสบกับภาวะกลั้นไม่อยู่ – ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของปัสสาวะ, แก๊ส หรือสารคัดหลั่ง – ในการอาบน้ำละหมาดในเวลาของแต่ละละหมาด, มันเป็นที่อนุญาตสำหรับเขา ในการรวมเวลาซุฮ์รี และอัสรี, มัฆริบและอีชาอ์, โดยการรวมสองละหมาดเข้าด้วยกัน ด้วยน้ำละหมาดเดียว.

และอัลลอฮ์รู้ดีที่สุด.