เงื่อนไขของอุดฮียะฮ์ (กุรบ่าน)

มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.

มี 6 เงื่อนไข สำหรับการทำกุรบ่าน:

-1-

มันควรเป็นสัตว์ที่อยู่ในระดับ อันอาม, ซึ่งก็คือ : อูฐ, วัว, แกะ และแพะ, เพราะอัลลอฮ์กล่าวว่า (ซึ่งแปลความหมายได้ว่า):

“และสำหรับทุก ๆ ประชาชาติเราได้กำหนดสถานที่ทำพิธีกรรม , เพื่อพวกเขาจักได้กล่าวพระนามของอัลลอฮ์ ต่อสิ่งที่พระองค์ทรงประทานให้เป็นปัจจัยยังชีพแก่พวกเขา คือสัตว์สี่เท้า (เช่น อูฐ วัว แพะ แกะ)”

[อัล-ฮัจญ์ 22:34]

บะฮีมัต อัล-อันอาม (แปลได้ว่า “ปศุสัตว์”) รวมถึงอูฐ, วัว และแกะ. สิ่งนี้เป็นสิ่งที่รู้กันในหมู่ชนชาวอาหรับ, และนี่คือทัศนะของ อัล-ฮาซัน, กอตาดะฮ์ และคนอื่นๆ.

-2-

มันควรมีอายุถึงกำหนดตามที่ระบุในหลักชารีอะฮ์, ซึ่งก็คือ 6 เดือน  สำหรับแกะ และอายุที่ซึ่งสัตว์นั้น จะถือว่าโตเต็มวัย สำหรับสัตว์ชนิดอื่นๆ, เพราะท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า : “จงอย่ากุรบ่านเว้นแต่สัตว์ที่โตเต็มวัย, เว้นแต่ว่ามันจะเป็นการยากสำหรับท่าน, ในกรณีนี้ ท่านอาจจะเชือดแกะที่มีอายุ 6 เดือน (ญัซอะฮ์).” บันทึกโดย มุสลิม.

สัตว์ที่โตเต็มวัยหมายถึง สัตว์ที่ถูกพิจารณาว่ากลายเป็นสัตว์ที่โตเต็มวัยแล้ว.

ในกรณีของอูฐ มันหมายถึง มีอายุถึง 5 ปี.

สำหรับวัว, มันหมายถึง มีอายุถึง 2 ปี.

สำหรับแกะ มันหมายถึง มีอายุถึง 1 ปี.

ญัซอะฮ์ คือสิ่งนั้นมีอายุ ครึ่งปี. ดังนั้นมันจึงไม่ถูกต้องที่จะกุรบ่านอูฐ, วัว หรือแพะ ที่ยังไม่ถึงกำหนด, หรือแกะที่มีอายุน้อยกว่าหกเดือน.

-3-

มันควรปราศจากข้อบกพร่อง ที่จะทำให้มันไม่เหมาะสมในการทำกุรบ่าน, ซึ่งมี 4 ประการ:

1 – ข้อบกพร่องที่เห็นได้ชัดเกี่ยวกับตาของมัน, อย่างเช่นตาของมันมีการยุบเข้าไปในเบ้าตา, หรือมันมีการยื่นออกมาคล้ายกับปุ่ม, หรือตามีสีขาวและเห็นได้ชัดว่าบกพร่อง.

2 – ความเจ็บป่วยที่เห็นได้ชัด, มีอาการปรากฎออกมาอย่างชัดเจนในสัตว์, เช่นมีไข้ ที่ขัดขวางมันจากการกินหญ้า และเป็นสาเหตุที่ทำให้มันกินอาหารได้น้อย; ผลกระทบหลายอย่างต่อเนื้อของมัน หรือสุขภาพของมัน; บาดแผลลึกที่ส่งผลต่อสุขภาพของมัน, และอื่นๆ.

3 – ความอ่อนแอที่เห็นได้ชัด, ซึ่งทำให้มันเดินไม่ปกติ.

4 – ความผอมแห้งที่ทำให้ไม่มีไขกระดูกในกระดูก, เมื่อท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ถูกถามเกี่ยวกับ สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงในอุดฮียะฮ์, ท่านได้ชี้ด้วยนิ้วของท่านแล้วกล่าวว่า: “4 อย่าง : สัตว์อ่อนแอที่เห็นได้ชัด, ตาของสัตว์ที่มีข้อบกพร่องอย่างเห็นได้ชัด, สัตว์ป่วยซึ่งเห็นได้ชัดว่าป่วย, และสัตว์ที่ผอมแห้ง ที่ไม่มีใครเลือก.” บันทึกโดย มาลิก ใน อัล-มูวัตเตาะอ์ จากฮาดิษของ อัล-บารออ์ อิบน์ อาซิบ. ตามฮาดิษที่รายงานจากเขา ใน อัล-สุนัน, เขากล่าวว่า : “ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ยืนขึ้นในหมู่พวกเรา และกล่าวว่า : ‘มีสี่อย่างที่ไม่อนุญาตในการทำกุรบ่าน,’” และท่านได้พูดถึงสิ่งที่คล้ายกันนั้น. ให้สถานะ ซอฮิฮ์ โดย อัล-อัลบานี ใน อิรวาอ์ อัล-ฆอลีล, 1148.

สี่ข้อบกพร่องเหล่านี้ ทำให้สัตว์นั้น ไม่เหมาะสมในการทำกุรบ่าน, และมันยังรวมถึงข้อบกพร่องที่คล้ายกัน หรือข้อบกพร่องที่มากกว่า. ดังนั้นแล้ว สัตว์ต่อไปนี้จึงไม่เหมาะสมในการทำกุรบ่านด้วย:

1-สัตว์ที่ตาบอดทั้งสองข้าง.

2-สัตว์ที่กินอาหารมากเกินไป, จนกว่าอันตรายนั้นจะหมดไป.

3-สัตวที่ประสบปัญหาในการคลอดลูก, จนกว่าอันตรายนั้นจะหมดไป.

4-สัตว์ที่ประสบกับบางสิ่งที่จะฆ่ามัน, เช่น โดนรัดคอ หรือตกจากที่สูง, จนกว่าอันตรายนั้นจะหมดไป.

5-สัตว์ที่เดินไม่ได้เนื่องจากมีข้อบกพร่อง.

6-สัตว์ที่ขาหน้าหรือขาหลังของมันถูกตัดออก.

หากสิ่งเหล่านี้ถูกเพิ่มเข้าไปในสี่ผลกระทบ ที่ได้กล่าวถึงในข้อความ, จำนวนของสิ่งที่ไม่สามารถทำกุรบ่านได้ ก็จะมีถึง 10 อย่าง – 6 อย่างนี้ และ 4 อย่างที่กล่าวไปข้างต้น.

-4-

สัตว์ควรเป็นของผู้ที่จะทำกุรบ่าน, หรือเขาควรได้รับอนุญาตจากทั้งตามหลักชารีอะฮ์หรือจากเจ้าของ. กุรบานนั้นไม่ถูกต้อง หากสัตว์ที่จะทำการเชือด ไม่ได้เป็นของคนๆหนึ่ง ที่กำลังกุรบ่านมัน, เช่น สัตว์ที่ได้มาโดยการบังคับ, ขโมย, หรือสัตว์ที่ได้มาบนฐานของการเรียกร้องที่เป็นเท็จ, ฯลฯ, เพราะมันไม่เป็นที่อนุญาต ในการเข้าใกล้อัลลอฮ์ ด้วยกับการทำบาป. กุรบ่านที่ถูกทำโดยผู้ปกครองของเด็กกำพร้า จากทรัพย์สินของเด็กกำพร้า นั้นถูกต้อง หากนั่นเป็นธรรมเนียมปกติ และหากเขารู้สึกเสียใจเกี่ยวกับการที่ไม่ได้ทำกุรบ่าน.

กุรบานที่ถูกทำโดยผู้ปกครอง จากทรัพย์สินของผู้ที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขา นั้นถูกต้อง, หากได้รับอนุญาต.

-5-

ไม่มีผู้อื่น ที่มีสิทธิใดๆในสัตว์กุรบ่าน ; การกุรบ่านของสัตว์ที่ถูกจำนำนั้นไม่ถูกต้อง.

-6-

มันควรถูกเชือดตามเวลาที่ระบุในหลักชารีอะฮ์, ซึ่งเริ่มจากหลังละหมาดอีด ในวันของการกุรบ่าน จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกในวันสุดท้ายของวันตัชรีก, ซึ่งก็คือวันที่ 13 เดือนซุลฮิจญะฮ์. ดังนั้นวันของการทำกุรบ่าน อาจทำได้สี่วัน: คือในวันอีดหลังจากละหมาดอีด, และสามวันหลังจากนั้น. ใครก็ตามที่เชือดมันก่อนที่จะเสร็จสิ้นการละหมาดอีด, หรือหลังจากดวงอาทิตย์ตกของวันที่ 13 เดือนซุลฮิจญะฮ์, การกุรบ่านของเขานั้นไม่ถูกต้อง, เพราะฮาดิษที่ถูกบันทึกโดย อัล-บูคอรี จาก อัล-บารออ์ อิบน์ อาซิบ (ขออัลลออ์ทรงพอใจท่าน) ว่า , ตามที่ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลออ์จงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า : “ใครก็ตามที่เชือด (กุรบ่านของเขา) ก่อนการละหมาด, มันก็คือเนื้อที่เขาได้ซื้อให้กับครอบครัว, แต่มันไม่ใช่การทำกุรบ่าน.” และเขาได้รายงานว่า ญุนดุบ อิบน์ ซุฟยาน อัล-บาญาลี (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน) กล่าวว่า : “ฉันได้ยินท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า , ‘ใครก็ตามที่เชือดกุรบ่านก่อนที่เขาจะละหมาด, ก็ให้เขาแทนที่มันด้วยสิ่งอื่น.’” และมันถูกบันทึกว่า นูบัยชะฮ์ อัล-ฮาซาลี (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน) กล่าวว่า : “ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า : ‘วันตัชรีก คือวันแห่งการกิน, ดื่ม และรำลึกถึงอัลลอฮ์.’” บันทึกโดย มุสลิม.

แต่หากเขามีข้อแก้ตัวสำหรับความล่าช้า เกินกว่าวันตัชรีก, เช่น หากว่าสัตว์นั้นได้วิ่งหนีไป, โดยปราศจากการละเลยในส่วนของเขา, และเขาหามันไม่เจอ จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยไป, หรือเขาได้แต่งตั้งคนอื่นในการเชือดมัน และบุคคลนั้นได้หลงลืม จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยไป, ก็ไม่มีความผิดในการที่จะเชือดมันหลังจากเวลาที่กำหนด. สิ่งนี้เทียบได้กับผู้ที่หลับ และพลาดเวลาละหมาด, หรือลืมมัน – เขาควรทำละหมาดนั้น ทันที่ที่เขาตื่นขึ้น หรือนึกขึ้นได้.

มันเป็นที่อนุญาตในการเชือดอุดฮียะฮ์ในทุกเวลา, ทั้งกลางคืนหรือกลางวัน, แต่มันถือเป็นการดีกว่าที่จะเชือดมันในตอนกลางวัน, และมันถือเป็นการดีกว่าที่จะเชือดในวันอีด หลังจากสองคุตบะฮ์. ในแต่ละวันนั้นถือเป็นการดีกว่าวันที่มาหลังจากมัน, เพราะนั่นหมายถึง การรีบเร่งในการทำดี.