มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.

บรรดานักวิชาการ (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) มีความเห็นต่างเกี่ยวกับต้นขาของผู้ชาย ว่ามันรวมอยู่ในขอบเขตของเอาเราะฮ์หรือไม่. ซึ่งมี 2 ทัศนะ:

ทัศนะแรก, ซึ่งเป็นทัศนะของนักวิชาการส่วนใหญ่, ถือว่าต้นขานั้นเป็นเอาเราะฮ์.

ทัศนะที่สอง, ซึ่งถูกรายงานในมัซฮับของ อะฮ์มัด, และเป็นทัศนะของ เชค อิบน์ อูซัยมีน (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน), ถือว่าต้นขานั้นไม่ใช่เอาเราะฮ์.

มันถูกกล่าวไว้ใน อัล-เมาซูอะฮ์ อัล-ฟิกฮิยยะฮ์ (32/57):

ฟูกอฮะฮ์มีความเห็นต่างในเรื่องต้นขาของผู้ชาย ว่ามันถือเป็นเอาเราะฮ์หรือไม่. ฟูกอฮะฮ์ส่วนใหญ่ ถือทัศนะว่าต้นขาของผู้ชายนั้นเป็นเอาเราะฮ์ และมันจะต้องถูกปิด.

นักวิชาการจำนวนหนึ่ง – รวมถึง อาตออ์, ดาวูด, มูฮัมมัด อิบน์ ญารีร, และอบู ซาอีด อัล-อิสต็อครี ในหมู่มัซฮับชาฟีอี, และมันยังถูกรายงานจากอะฮ์มัดด้วย – คือทัศนะที่ถือว่าต้นขานั้นไม่ใช่เอาเราะฮ์. จบการอ้าง.

อิบน์ บัตตอล (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า :

ผู้ที่ถือว่าต้นขาไม่ใช่เอาเราะฮ์นั้น อ้างหลักฐานจากฮาดิษของอนัส, และฮาดิษของ ซัยด์ อิบน์ ซาบิต, เพราะถ้ามันเป็นเอาเราะฮ์, มันก็จะต้องวาญิบปิดมัน และท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ไม่ได้ปิดมัน ในวันแห่งค็อยบัร, และท่านจะต้องไม่ปล่อยให้มันถูกเปิด ในตอนที่นั่งอยู่กับอบูบักร์ และอุมัร.

ดังนั้นความหมายของการที่พูดว่า “ต้นขาถือเป็นเอาเราะฮ์” นั่นก็เพราะมันอยู่ใกล้กับสิ่งที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลัง (อวัยวะเพศ-ผู้แปลเป็นไทย). พวกเขายอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ว่า หากคนๆหนึ่งละหมาด โดยที่ข้างหน้าและข้างหลังของเขาไม่ถูกปิด, เขาจะต้องทำการละหมาดใหม่, แต่พวกเขาเห็นต่างกันเกี่ยวกับ คนที่ละหมาดโดยที่ต้นขาไม่ถูกปิด. สิ่งนี้บ่งชี้ว่า ฮูก่มของต้นขา นั้นแตกต่างกับฮูก่มของสิ่งที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลัง.

หากถามว่า : ทำไมท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ปิดเข่าของท่าน เมื่อ ‘อุษมาน อิบน์ อัฟฟาน เข้ามาหาท่าน? คำตอบก็คือ : ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ได้อธิบายเหตุผลสำหรับสิ่งนั้น โดยท่านกล่าวว่า : “ฉันไม่ควรรู้สึกอาย ต่อหน้าผู้ที่ทูตสวรรค์ยังรู้สึกอายกระนั้นหรือ?”

จบการอ้างจาก ชัรฮ์ ซอแฮะฮ์ อัล-บูคอรี โดย อิบน์ บัตตอล (2/33-34).

อิบน์ ฮาญัร (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า : หนึ่งในสิ่งที่พวกเขา – หมายถึง, ผู้ที่กล่าวว่าต้นขานั้นไม่ใช่เอาเราะฮ์– อ้างหลักฐานก็คือ คำพูดของอนัส (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน) ในฮาดิษที่ว่า : “เข่าของฉันสัมผัสกับต้นขาของท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน)”, เพราะความหมายหมายที่ชัดเจนนั้นบ่งชี้ว่า การสัมผัสเกิดขึ้นโดยที่ไม่มีสิ่งกีดขวาง, และการสัมผัสเอาเราะฮ์โดยที่ไม่มีสิ่งกีดขวางนั้นไม่เป็นที่อนุญาต. ตามที่รายงานโดยมุสลิม และผู้ติดตามท่าน : อีซารไม่ได้ ถูกเปิดอันเป็นผลมาจากการกระทำโดยเจตนาของท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน), แต่เราก็อาจสรุปได้ว่า ต้นขานั้นไม่ใช่เอาเราะฮ์, บนฐานที่ว่า ท่านได้ปล่อยมันไว้เช่นนั้น, เพราะถึงแม้มันอาจเป็นไปได้ว่า สิ่งนี้อาจเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ, แต่หากมันเป็นเอาเราะฮ์ ท่านก็จะต้องไม่ปล่อยมันไว้เช่นนั้น, เพราะท่านได้ทำผิดพลาดไป (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน).

จบการอ้างจาก ฟัตฮุล บารี (1/481)

นักวิชาการคณะกรรมการถาวร ถูกถาม : ต้นขาเป็นเอาเราะฮ์หรือไม่?

พวกท่านตอบว่า :

ฟูกอฮะฮ์ส่วนใหญ่ ถือทัศนะว่า ต้นขาผู้ชายเป็นเอาเราะฮ์, และพวกเขาได้ยกหลักฐานบางฮาดิษ, ไม่มีต้นใดที่ไม่มีปัญหาเลย, ทั้งสายรายงานไม่สมบูรณ์บ้าง, หรือบางรายงานที่ดออีฟ (อ่อน) บ้าง, แต่พวกเขาสนับสนุนซึ่งกันและกัน, ดังนั้นพวกเขาอาจรับเป็นหลักฐานสำหรับเรื่องนี้. หนึ่งในฮาดิษเหล่านี้ ก็คือฮาดิษที่บันทึกโดย อบู ดาวูด และ อิบน์ มาญะฮ์ จาก อาลี (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน) ซึ่งกล่าวว่า : ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า :  “จงอย่าเปิดเผยต้นขาของท่าน หรือมองต้นขาของผู้ชายคนอื่น, ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่ หรือตายแล้วก็ตาม.” พวกเขายังยกฮาดิษที่รายงานโดยอะฮ์มัด และ อัลบูคอรี ใน ตารีค ของท่าน, จาก มูฮัมมัด อิบน์ ญะฮ์ช ซึ่งกล่าวว่า : ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) เดินผ่านมายัง มะอ์มัร อิบน์ อับดุลลอฮ์, ซึ่งต้นขาของเขาถูกเปิดออก, และท่านก็กล่าวว่า : “โอ้ มะอ์มัร, จงปิดต้นขาของท่าน, สำหรับต้นขานั้นเป็นเอาเราะฮ์.” อื่นจากรายงานเหล่านี้ คือที่ถูกรายงานโดย มาลิก ใน อัล-มูวัตเตาะ’, และโดย อะฮ์มัด, อบู ดาวูด และ อัต-ติรมีซี, จาก ญัรฮัด อัล-อัสลามี, ซึ่งกล่าวว่า : ท่านศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ได้ผ่านมาในตอนที่ฉันสวมเสื้อคลุม และไม่ได้ปกปิดต้นขา. ท่านกล่าวว่า : “จงปิดต้นขาของท่าน, สำหรับต้นขานั้นคือเอาเราะฮ์.” มันถูกให้สถานะ ฮาซัน โดย อัต-ติรมีซี.

นักวิชาการจำนวนหนึ่ง ถือทัศนะว่าต้นขานั้นไม่ใช่เอาเราะฮ์, และพวกเขาอ้างหลักฐานสำหรับสิ่งนั้น คือฮาดิษที่รายงานโดยอนัส (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน), ตามที่ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน) ได้ม้วนอีซารขึ้น จากต้นขาของท่าน จนถึงขอบเขตที่เห็นความขาวของต้นขาของท่าน. รายงานโดย อะฮ์มัด และ อัล-บูคอรี. อัล-บูคอรี กล่าวว่า : ฮาดิษของอนัสนั้นแข็งแรงกว่าในแง่ของสายรายงาน, และฮาดิษของญัรฮัด นั้นรอบคอบกว่า.

ทัศนะของนักวิชาการส่วนใหญ่นั้นรอบคอบมากกว่า, เพราะสิ่งที่อัล-บูคอรีได้ยก, และเพราะฮาดิษแรก ระบุเรื่องนี้ไว้โดยเฉพาะ, แต่ทว่าฮาดิษของอนัส (ขออัลลอฮ์ทรงพอใจท่าน) อาจถูกตีความได้หลายแบบ.

จบการอ้างจาก ฟาตาวา อัล-ลัจนะฮ์ อัด-ดาอีมะฮ์ (เล่ม. 1, 6/165-166)

สรุป:

ปัญหานี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเห็นต่างของนักวิชาการ, แต่ที่ปลอดภัย และเป็นการระมัดระวัง เพื่อปกป้องความเคร่งครัดทางศาสนาของเขา, ศีลธรรมและเกียรติ, มุสลิมควรจะปิดต้นขา, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปัจจุบัน ซึ่งสิ่งล่อลวง และความวุ่นวายมีกันอย่างแพร่หลาย, รวมถึงความหลงใหล ในรูปโฉมและภาพลักษณ์.

โปรดทราบว่า :

บางคนของผู้ที่กล่าวว่าต้นขาไม่ใช่เอาเราะฮ์ ได้ยกเว้นมันไว้ 2 กรณี:

1.ในตอนละหมาด

มันไม่เป็นที่อนุญาตที่จะเปิดต้นขาในตอนละหมาด, เพราะนั่นถือว่าตรงข้ามกับคำสั่ง ให้ประดับประดาตัวเอง ในทุกๆเวลาของการละหมาด.

ชัยคุลอิสลาม (ขออัลลอฮ์เมตตาท่าน) กล่าวว่า :

ดังนั้น หากเราตาม 1 ใน 2 ทัศนะ, ซึ่งเป็น 1 ใน 2 รายงานจากอะฮ์มัด, ว่าเอาเราะฮ์คือสิ่งที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลัง, และต้นขาไม่ใช่เอาเราะฮ์นั้น, สิ่งนี้ใช้กับการที่คนอื่นมองมัน, แต่สิ่งนี้ไม่สามารถใช้ได้กับกรณีของการละหมาด และการตอวาฟ. มันไม่ถือเป็นที่อนุญาตสำหรับผู้ชาย ในการที่จะละหมาดโดยที่ต้นขาไม่ถูกปิด, ไม่ว่าเราจะพูดว่ามันเป็นเอาเราะฮ์หรือไม่ก็ตาม, และมันไม่เป็นที่อนุญาติ ที่จะเวียนรอบกะอ์บะฮ์ (ตอวาฟ) โดยที่แก้ผ้า.

จบการอ้างจาก มัจมุอ์‘ อัล-ฟาตาวา (22/116)

2.ในตอนที่เกิดฟิตนะฮ์

เช่น เมื่อคนๆหนึ่งไม่ได้ปิดต้นขาอาจทำให้เกิดฟิตนะฮ์, ยกตัวอย่าง ในกรณีของชายหนุ่ม.

เชค อิบน์ อูซัยมีน (ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน) กล่าวว่า : สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นทัศนะที่ถูกต้องสำหรับฉัน คือต้นขานั้นไม่ใช่เอาเราะฮ์, ยกเว้นในกรณีที่กลัวว่าจะเกิดฟิตนะฮ์ หากว่ามันไม่ถูกปิด, ในกรณีนี้ก็ถือว่าวาญิบต้องปิดมัน, เช่นในกรณีของชายหนุ่ม.

จบการอ้างจาก มัจมุอ์‘ ฟาตาวา อิบน์ ‘อูซัยมีน (12/265)

และอัลลอฮ์รู้ดีที่สุด.