คำถาม
ฮูก่มในอิสลามเกี่ยวกับอันนาชีดที่ไม่มีดนตรี มีว่าอย่างไร?
คำตอบ
มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺ.
มีตำราที่ซอฮิฮฺมากมาย ที่ชี้ให้เห็นว่า การอ่านบทกวี และฟังมันนั้น ถือเป็นที่อนุญาต. มีกล่าวไว้ในรายงานที่ซอฮิฮฺว่า ท่านศาสนทูต (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) และสหายของท่าน (ขออัลลอฮฺทรงพอใจพวกเขา) นั้น ฟังบทกวี, และอ่านมัน (เช่นเดียวกับนาชีด) และขอให้คนอื่นๆอ่านมัน, พวกเขาทำมันในเวลาที่เดินทางและเวลาที่อยู่บ้าน, ในเวลาที่ชุมนุมกัน และในขณะที่พวกเขาทำงาน, เป็นรายบุคคล, เช่นในกรณีของ ฮาซัน อิบนฺ ซาบิต, ‘อามีร อิบนฺ อัล-อักวา’และ อันญาชะฮฺ (ขออัลลอฮฺทรงพอใจพวกเขา), ด้วยความพร้อมเพรียง, เช่นเดียวกับฮาดีษของอนัส (ขออัลลอฮฺทรงพอใจท่าน) ซึ่งเป็นเนื้อหาเกี่ยวกับการขุดคลอง (อัล-คอนดัก). อนัส กล่าวว่า:
เมื่อท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) เห็นว่าพวกเราเหนื่อยและหิว, ท่านก็ได้กล่าวว่า (ซึ่งเป็นบทกวี):
“โอ้ อัลลอฮฺ, ไม่มีชีวิต นอกจากชีวิตในปรโลก, ดังนั้นโปรดอภัยแก่ชาวอันซอร และชาวมูฮาญีรีนเถิด.”
แล้วพวกเขาก็กล่าวตอบว่า :
“เราคือผู้ให้คำมั่นสัญญา ว่าจะจงรักภักดีต่อมูฮัมมัด, เพื่อญีฮาดตราบเท่าที่เรายังมีชีวิต.”
(บันทึกโดย อัล-บูคอรี, 3/1043)
และในการชุมนุมก็เช่นกัน : อิบนฺ อบี ชัยบะฮฺ เล่าด้วยสายรายงานที่ฮาซัน ว่า อบู ซาลามะฮฺ อิบนฺ อับดุลเราะฮฺมาน ได้กล่าวว่า : “สหายของท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) ไม่ได้พูดจากันด้วยลักษณะน้ำเสียงที่แหลม หรือในลักษณะที่อ่อนโยน. พวกเขาเคยอ่านบทกวีในขณะที่ชุมนุม, ซึ่งพูดถึงการกระทำในสมัยญาฮีลียะฮฺของพวกเขา, แต่ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับศาสนา, พวกเขาก็จะจริงจัง และระมัดระวัง (8/711).
นี่คือหลักฐานที่บ่งชี้ว่า นาชีดนั้นเป็นที่อนุญาต, ไม่ว่าจะร้องเป็นรายบุคคล หรือพร้อมเพรียงกันก็ตาม. คำว่านาชีดในภาษาอาหรับนั้น หมายถึงการดัดเสียง ในขณะที่อ่านกวีหรือกลอน ด้วยการทำเสียงให้ฟังดูไพเราะ.
แต่มันก็มีเงื่อนไข ที่จะต้องให้ความสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นก็คือ : ห้ามใช้เครื่องดนตรีที่ต้องห้ามในนาชีด. ห้ามหมกมุ่นกับมันมากเกินไป หรือทำให้มันมีความสำคัญในจิตใจของชาวมุสลิม, จนทำให้พวกเขาไม่มีเวลา, หรือละเลยหน้าที่ที่วาญิบ ด้วยสาเหตุจากมัน.
ไม่ควรให้ผู้หญิงร้องนาชีด, หรือมีคำพูดที่ฮารอม หรือมีคำพูดที่ลามก.
พวกเขาไม่ควรทำให้มัน ดูเหมือนกับเสียงเพลง ของผู้ที่ทำตัวผิดศีลธรรม และสำส่อน. พวกเขาควรทำให้มันปราศจาก เสียงร้องที่ทำให้ดูเหมือนเสียงดนตรี. พวกเขาไม่ควรปรับจูนเสียง ซึ่งทำให้ผู้ฟังรู้สึก “มีอารมณ์ร่วม” อย่างที่เกิดขึ้นกับผู้ที่ฟังเพลง. นี่คือกรณีเดียวกับหลายๆนาชีด ที่ปรากฎอยู่ในปัจจุบัน, ซึ่งทำให้ผู้ฟัง ไม่ใส่ใจที่จะฟังความหมายดีๆของคำพูดในนั้น, เพราะพวกเขาหลงไหลในท่วงทำนอง. วาบิลลาฮีเตาฟัก. อ้างอิงจาก:
ฟัตฮฺ อัล-บารี, 10/553-554-562-563
มูซอนนัฟ อิบนฺ อบี ชัยบะฮฺ, 8/711
อัล-กอมูส อัล-มูฮีต,411