มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺ.

การละหมาดยุมอัต หรือยุมอะฮฺ (ละหมาดวันศุกร์) ไม่ถือเป็นวาญิบสำหรับผู้เดินทาง. นี่คือทัศนะของนักวิชาการส่วนใหญ่, รวมไปถึงทั้ง 4 มัซฮับ อย่าง อบูฮานีฟะฮฺ, มาลิก, อัช-ชาฟีอี และ อะฮฺหมัด ชัยคุลอิสลาม อิบนฺ ตัยมียะฮฺ (ขออัลลอฮฺทรงเมตตาท่าน) กล่าวไว้ใน อัล-ฟาตาวา (24/178): ทัศนะที่ถูกต้องนั้น, ไม่ต้องสงสัยเลยว่า (ละหมาดยุมอะฮฺ และ ละหมาดอีด) ไม่วาญิบสำหรับผู้เดินทาง. ท่านศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ขอความสันติและความจำเริญจากอัลลอฮฺจงมีแด่ท่าน) ได้เคยเดินทางอยู่บ่อยครั้ง : ท่านได้ทำอุมเราะฮฺ 3 ครั้ง, นอกจากอุมเราะฮฺแล้ว ท่านก็ได้ทำฮัจญ์ด้วย. ท่านได้ทำฮัจญ์อำลา พร้อมกับผู้คนนับพันคน, และท่านได้เคยผ่านสมรภูมิรบ มากกว่า 20 ครั้ง, แต่ไม่มีรายงานเลยว่าท่านได้ทำการละหมาดวันศุกร์ หรือละหมาดอีด ในขณะเดินทาง; ท่านเพียงแต่ละหมาด 2 ร็อกอะฮฺ [นั่นคือ, ละหมาดย่อ] เช่นเดียวกับวันอื่นๆ. และไม่มีมีรายงานด้วยว่า ท่านอ่านคุตบะฮฺในวันศุกร์ เมื่อท่านอยู่ในสถานะผู้เดินทาง, ท่านไม่เคยยืนด้วยเท้าของท่านเอง หรือบนหลังอูฐ, ตามที่ท่านเคยทำในวันอีด, หรือบนมินบัร, ตามที่ท่านเคยทำในวันศกร์. บางครั้งท่านก็เคยส่งที่อยู่ไปยังผู้คน ในขณะที่เดินทาง, และสิ่งนี้ถูกรายงานโดยพวกเขา แต่ไม่มีรายงานเลยว่า ท่านคุตบะฮฺแก่พวกเขา ก่อนละหมาดวันศุกร์ในระหว่างเดินทาง, และไม่มีรายงานว่า ท่านอ่านกุรอ่านเสียงดังในวันศุกร์ (นั่นคือ, ในเวลาละหมาดซุฮฺรี , ในระหว่างเดินทาง). แน่นอนว่า, ถ้าท่านทำสิ่งใดออกมา และอ่านกุรอ่านเสียงดัง หรือคุตบะฮฺ, พวกเขาก็จะต้องรายงาน. ในวันอารอฟะฮฺ, ท่านได้อ่านคุตบะฮฺ, จากนั้นท่านก็ลงมา และทำการละหมาด 2 ร็อกอะฮฺ, แต่ไม่มีรายงานว่าท่านอ่านเสียงดังในละหมาด. คุตบะฮฺดังกล่าวไม่ใช่คุตบะฮฺละหมาดวันศุกร์ เพราะถ้าเป็นละหมาดวันศุกร์, ท่านก็จะต้องทำแบบเดียวกับ (อ่านคุตบะฮฺ) ทุกๆวันศุกร์ (ในขณะที่ท่านเดินทาง); คุตบะฮฺดังกล่าวที่ถูกอ่านนั้น เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของพิธี (ฮัจญ์). ด้วยเหตุนี้ นักวิชาการมุสลิมทั้งหมด กล่าวว่า ท่านอ่านคุตบะฮฺที่อารอฟะฮฺ แม้ว่าวันนั้นจะไม่ใช่วันศุกร์ก็ตาม. นี่คือรายงานที่มูตาวาติร  พิสูจน์ได้ว่าคุตบะฮฺในวันอารอฟะฮฺนั้น, ไม่ใช่ละหมาดวันศุกร์.

จากข้อความด้านบน ทำให้เรารู้ว่าการละหมาดวันศุกร์ ไม่ถือเป็นวาญิบสำหรับผู้เดินทาง, สิ่งที่เขาต้องทำก็คือ ละหมาดซุฮฺรี. อย่างไรก็ตาม, ถ้าเขาละหมาดวันศุกร์พร้อมกับผู้คน ในพื้นที่ที่พวกเขาไป, ก็ถือว่าทำได้. มันถูกกล่าวไว้ใน อัล-ชัรฮฺ อัล-กาบีร (2/154): ใครก็ตามที่เป็นผู้เดินทาง, ทาส และ ผู้หญิง ได้เข้าร่วมละหมาดวันศุกร์, ก็ไม่ต้องละหมาดซุฮฺรีอีก, และเรารู้ว่า ไม่มีข้อขัดแย้งในเรื่องนี้. พวกเขาได้รับการยกเว้นในเรื่องการละหมาดวันศุกร์ คือการทำให้ง่ายสำหรับพวกเขา, แต่ถ้าเขาทำมัน, ก็ไม่เป็นไร, เช่นเดียวกันกับผู้ป่วย.ผู้เดินทางส่วนมาก มักจะเข้าร่วมการละหมาดวันศุกร์, เพราะมันดีกว่า, และเป็นสิ่งที่ปลอดภัย (เพราะนักวิชาการบางท่านก็ถือว่า การละหมาดวันศุกร์นั้นวาญิบ สำหรับผู้เดินทาง ที่อยู่ในสถานที่เฉพาะแล้ว, แต่ไม่วาญิบสำหรับผู้เดินทางที่อยู่ในระหว่างเดินทาง บนท้องถนน), ภายใต้ความหมายของอายะฮฺนี้ (ซึ่งแปลความหมายได้ว่า): โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย เมื่อได้มีเสียงร้องเรียก (อะซาน) เพื่อทำละหมาดในวันศุกร์ก็จงรีบเร่งไปสู่การรำลึกถึงอัลลอฮฺ และจงละทิ้งการค้าขายเสีย นั่นเป็นการดีสำหรับพวกเจ้าหากพวกเจ้ารู้ [อัล-ยุมุอะฮฺ 62:9].

เราได้ระบุไปแล้วว่า นักวิชาการส่วนใหญ่กล่าวว่า มันไม่วาญิบ. และอัลลอฮฺรู้ดีที่สุด.