แปลจากคำถามหมายเลข 105391
เผยแพร่เมื่อ : 23-02-2008
แปลโดย อับดุลฮากิม หามะ
คำถาม
เมื่อไหร่ที่การฆีบะฮ์ (การนินทาหรือการพูดถึงเกี่ยวกับผู้อื่นลับหลัง) ถึงจะเป็นที่อนุญาต?
คำตอบ
มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์.
บรรดานักวิชาการได้ระบุว่า การฆีบะฮ์ นั้นเป็นที่อนุญาตในบางสถานการณ์:
1-
ในการร้องทุกข์. มันเป็นที่อนุญาตสำหรับผู้ที่ถูกอธรรม ในการร้องเรียนต่อผู้ปกครองหรือผู้พิพากษา และคนอื่นๆ ที่มีอำนาจ หรือมีความสามารถในการตัดสินผู้ที่อธรรมเขา.
2-
ในการขอความช่วยเหลือเพื่อเปลี่ยนแปลงความชั่ว และนำผู้ที่ทำบาปให้กลับสู่แนวทางที่ถูกต้อง, ดังนั้น เขาอาจจะกล่าวไปยังผู้ที่เขาหวังว่าสามารถกระทำอะไรบางอย่างได้ว่า : “คนๆนั้นได้กระทำไปเช่นนั้นเช่นนี้; คุณช่วยบอกเขาให้เลิกทำด้วย.”
3-
ในการขอคำแนะนำหรือข้อวินิจฉัย (ฮูก่มศาสนา), โดยการกล่าวไปยังมุฟตี (นักวิชาการ) ว่า, “พ่อและพี่ชายของฉันได้อธรรมฉันเช่นนั้นเช่นนี้ ด้วยการทำเช่นนั้นเช่นนี้, เขามีสิทธิ์ทำแบบนั้นได้หรือไม่? ฉันจะแก้ปัญหาและปัดเป่าอันตรายนี้ออกจากตัวฉันอย่างไรดี?”
4-
ในการเตือนมุสลิมเกี่ยวกับความชั่วบางอย่าง, อย่างเช่น การกล่าวเน้นถึงความอ่อนแอ ของผู้รายงานบางคน หรือพยานบางคน หรือผู้เขียนบางคน. สิ่งดังกล่าวยังรวมไปถึงการเห็นว่าบางคนได้ซื้อสินค้าที่มีข้อบกพร่อง, หรือบางคนที่เกี่ยวข้องกับการขโมยหรือผิดประเวณี, หรือการให้ข้อมูลกับญาติของผู้หญิงถึงผู้ชายที่จะแต่งงานด้วย, และอื่นๆ. คุณควรบอกกับเขาเกี่ยวกับสิ่งนั้น ด้วยคำแนะนำที่จริงใจ, โดยไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อก่อให้เกิดอันตราย และไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อการเผยแพร่ความชั่ว.
5-
หากมีคนๆหนึ่งได้ทำความชั่วหรือทำบิดอะฮ์ (อุตริกรรม) อย่างเปิดเผย, อย่างเช่น การดื่มเหล้า และการหยิบฉวยทรัพย์สินของผู้อื่นอย่างไม่ถูกต้อง, มันเป็นที่อนุญาตในการพูดถึงสิ่งที่เขาได้ทำอย่างเปิดเผย, แต่มันไม่เป็นที่อนุญาตที่จะกล่าวถึงในทางอื่น, เว้นแต่จะมีเหตุผลอื่นๆ.
6-
เพื่อการระบุตัวตน, หากบางคนถูกรู้จักด้วยกับฉายา อย่างเช่น คนที่สายตาไม่ดี, หรือตาบอด หรือมีตาเดียว หรือคนที่เป็นง่อย, มันเป็นที่อนุญาตในการระบุถึงเขาเช่นนั้น, แต่มันฮารอม (ไม่เป็นที่อนุญาต) ที่จะพูดถึงเช่นนั้นโดยการดูหมิ่นเขา, และหากมันยังสามารถระบุถึงเขาด้วยวิธีอื่น, สิ่งนั้นก็เป็นการดีกว่า.
มันถูกกล่าว ในฟาตาวา อัลลัจนะฮ์ อัดดาอีมะฮ์ ลิลอิฟตาอ์ : การพูดเกี่ยวกับบางคนลับหลัง นั้นเป็นที่อนุญาตในบางสถานการณ์ ตามที่ถูกระบุในหลักฐานทางชัรอี หรือกฎหมายอิสลาม, หากมีความจำเป็นสำหรับสิ่งนั้น, อย่างเช่น หากมีคนมาปรึกษาคุณเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง, หรือการเข้ามาเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกับเขา, หรือหากบางคนได้ร้องเรียนต่อผู้ที่มีอำนาจ เพื่อหยุดยั้งการกระทำความผิดของคนๆหนึ่ง. ในกรณีดังกล่าว มันก็ไม่มีความผิดในการกล่าวถึงเขา ซึ่งเขาอาจจะไม่ชอบที่จะถูกพูดถึง, เพราะมันมีประโยชน์ที่จะทำเช่นนั้น. หนึ่งในนักวิชาการได้สรุปไว้ในกวีสองบรรทัด เกี่ยวกับสถานการณ์ที่มันเป็นที่อนุญาตในการกล่าวถึงเกี่ยวกับคนๆหนึ่งลับหลัง, ว่า:
การวิจารณ์ นั้นไม่ใช่ฆีบะฮ์ ในหกกรณี – คือการร้องเรียน, ระบุตัวตน, กล่าวเตือน,
เมื่อคนๆหนึ่งได้ทำความชั่วอย่างเปิดเผย, เมื่อคำแนะนำถูกร้องขอ, และเมื่อมีผู้ที่ขอความช่วยเหลือในการขจัดความชั่ว.
จบการอ้าง.
และอัลลอฮ์รู้ดีที่สุด.
สั่งซื้อหนังสือคลิ้กที่รูป
